Amalfi gezi rehberi, kulağının dibinde

Bugün Amalfi'de dururken, buranın bir zamanlar bir süper güç olduğuna inanmak zordur. Dağlarla deniz arasındaki dar bir yarıkta üst üste yığılmış birkaç bin kişi; limon, limoncello ve dondurma satarlar, ve bütün kasaba, bir zamanlar boy ölçüştüğü şehirlerin bir köşesine sığardı. Oysa bin yıl önce bu minik kasaba, Akdeniz'in büyük ticaret imparatorluklarından birini yönetiyordu.

Dokuzuncu ve onuncu yüzyıllarda Amalfi, efendilerini üzerinden atıp tümüyle denize yöneldi. İşleyecek neredeyse hiç düz toprağı olmadığından, tüccarları Konstantinopolis'e, Mısır'a ve Kuzey Afrika'ya yelken açıp zengin döndü; ve burada yazdıkları deniz kanunu, Tavola Amalfitana, yüzyıllar boyunca bütün Akdeniz'de saygı gördü. Sonra talih döndü: Normanlar 1131'de kasabayı aldı, Pisa kısa süre sonra onu yağmaladı ve 1343'te bir fırtına limanı harap etti. İmparatorluk, bugün gördüğünüz o güzel kasabaya çekildi.

Geriye kalan, Avrupa'nın en güzel kıyılarından biridir. Kasaba, kayalıklardaki bir yarık boyunca beyaz küpler halinde yukarı tırmanır; merdiven ve tünellerle örülüdür ve başınızın üstünde limon teraslarıyla, o uzun, sivri uçlu sfusato limonlarıyla asılıdır. İçeri giren tek yol, Bourbon krallarının on dokuzuncu yüzyılda kayadan dinamitle açtırdığı sahil yolu, öyle görkemli ve öyle korkutucudur ki, direksiyonu başka birine bırakmanız iyi olur.

Amalfi, küçük bir merkeze çok şey sığdırır. Aziz Andreas'ın çizgili katedrali uzun bir merdivenin üzerinde yükselir; tunç kapıları bin yıl önce Konstantinopolis'te dökülmüştür, ve hemen yanında, iç içe geçmiş Arap kemerlerinden bir avlu olan Cennet Manastırı gizlenir. Değirmenler Vadisi'ni çıkınca, bir müze bugün hâlâ elle kâğıt yapar; kasabanın Arap dünyasından öğrendiği bir zanaat. Ve yukarıdaki vadilerde, Valle delle Ferriere, yaşayan birer fosil olan dev eğreltiotlarını barındırır.

Şunu alacakaranlıkta yapın: ışık yumuşarken ve ilk lambalar yanarken, elinizde bir limonlu granita ile katedralin basamaklarına oturun. Günübirlikçiler çekilir, deniz maviden kurşuniye döner ve bir an için eski cumhuriyetin hayaletini hissedersiniz; bir zamanlar bütün Akdeniz'i kendi ön bahçesi sanan küçük bir yeri. Sonra bir ara sokaktan yukarı süzülün ve kaybolun.